لعنت به اونی که نباید ولی خوابه

درخواست حذف این مطلب

اینو یکی از دوستام برام فرستاده و گفته هر چی می تونیم منتشر کنیم به گوش مقامات برسه شاید کاری کنند:


امشب در مغازه ای مواد غذایی می یدم که جوانی سی وچند ساله وارد مغازه شد و کارتی را به صاحب مغازه نشان داد. گفت: قیمت این کارت پارک، ۱۰ تومن است، من ۹ تومن می فروشم. صاحب مغازه گفت من متأسفانه ماشین ندارم که این کارت به دردم بخورد. جوان بیچاره بیرون رفت. دنبالش رفتم و گفتم: چرا می خواهی این کارت را بفروشی؟

 با دست به داروخانۀ نزدیک مغازه اشاره کرد و گفت: می خواهم برای بچه ام شیرخشک ب م. من چون نمی توانستم به حرف او اعتماد کنم، گفتم: جسارت نیست که من برای شما مقداری شیرخشک ب م؟ گفت: دستتان درد نکند. با هم رفتیم داخل داروخانه و یک کارتن شیرخشک یدیم. بیرون که آمدیم، من توقع داشتم که او را خوشحال ببینم، ولی موقع خداحافظی، وقتی چشمش به چشمم افتاد، بغضش ترکید. چنان گریه ای کرد که من هم...

 کارتن شیرخشک را از دستش گرفتم که راحت تر گریه کند. سرش را روی شانه ام گذاشت و زار زار گریه کرد. آرام تر که شد، با هم به گوشه ای رفتیم. گفتم چرا گریه می کنی جوان؟ بریده بریده و با ص که می لرزید، گفت: دانشجوی فنی بودم ولی نتوانستم ادامه بدهم. مدتی سرایدار یک آپارتمان در بالای شهر قم بودم که بعد از مدتی گفتند به سرایدار نیاز نداریم. بعد حدود هفت ماه در یک گارگاه تولیدی کار می کنم. چند ماه پیش، کارگاه ورش ت شد و حقوق ندادند. در این چند ماه از هر که می شناختم قرض . الان باید شیرخشک می یدم و جز این کارت پارک که مال من هم نیست، چیزی برای فروختن نداشتم. 

گفتم: ج های دیگر را چه می کنی؟ گفت: مدتی است که مهمان پدرخانمم هستیم. امشب که خانمم گفت برو شیرخشک ب ، نتوانستم بگویم پول ندارم. مقداری وسایل خانه و فرش دارم که فردا می فروشم. 

گفتم: شیرخشک بچه ات با من. هر وقت لازم شد به این شماره زنگ بزن. قبول نکرد. گفتم: شماره را حفظ کن شاید لازم بشود. گفت باشد؛ ولی می دانم که به خاطر نسپرد. تشکر کرد و رفت.

وقتی گریه می کرد، چند بار گفت: لعنت بر من! لعنت بر من!

 انگار دیگر نفرین دیگران هم دلش را آرام نمی کرد؛ مثل کارگران اهوازی که شعار می دادند: مرگ بر کارگر. 


رضا بابایی